حیدربابایه سلام بر حیدربابا

شهریار: در دلم بود که سرودی هم به شیوه ی ترانه های محلی داشته باشم که در ذائقه ی محلی ها، خاصه در کام هم بازی های دوران بچگی ام شیرین تر نماید اما من بر اثر طول اقامتم در تهران، با لهجه ی محلی دهات آذربایجان، خاصه با لطایف و تعبیرات آن، تقریباً بیگانه شده بودم؛ حتی خاطره های کودکی ام به صورت تابلوهای کم رنگ و نامفهومی درآمده بود. از وقتی که مرحوم مادرم به تهران آمد به تاثیر نفوذ سحرآمیز مادر و بازگویی گذشته ها و قصه های دلکش دوران کودکی، کم کم مردگان ذهنی جان گرفته و تابلوهای گذشته ها دوباره رنگ آمیزی و نمایان شدند.مادر: محمد حسین، مادران حتی زبان بچه های لال خود را می فهمند؛ پس چرا من زبان شعر تو را نمی فهمم؟! این همه اثر در فارسی داری؛ حیف است به زبان مادریت که من کلمه به کلمه ی آن را بر لبانت نهاده ام شعری نگفته باشی.فرزند مشتاقانه دست به کار می شود و طی سال های ۱۳۲۹ و ۳۰ «حیدربابایه سلام» را سروده و پیشکش حضور مادر می کند. منظومه ای که بلافاصله با استقبال بی نظیر یاران ادب مواجه شد و درخشان ترین نمونه ی شعر روستایی معاصر آذربایجان لقب گرفت.